J.C. HERMAN Ceramics was een pottenbakkerij, georganiseerd door Herman Verhagen, om te tonen dat het mogelijk zou zijn, om de huidige macht van industrie en markt te bestrijden met lokale en duurzame productie, middels een humane economische relatie tot door de mens gemaakte producten.
Dat betekent vijftien jaar onderbetaling en/of online prostitutie (marketing) en/of met een zó kleine nichemarkt genoegen nemen, dat alleen al de werkplaatshuur hoger is dan de winst. Vroeger heette het slavernij, toen uitbuiting, nu marktwerking. Geef het een naam, het is: destructief.
We hadden dit bedrijf kunnen voortzetten door (bijvoorbeeld) dure, unieke luxeartikelen te produceren, die alleen betekenis hebben in hun 'toegevoegde waarde', maar niet in hun kern. We zouden aan online marketing (via de V.S.) hebben moeten doen en ons bedrijf presenteren op beurzen, om onze keramiek-met-een-ziel als lifestyle te verkopen, in plaats van als een dringend protest, om onze creatieve capaciteiten te beschermen tegen machines (en machine-learning) en de markt. Dat weigert ondergetekende.
Onze conclusie is: het is niet de jarenlange toewijding aan het beheersen van het ambacht, die in onze tijd wordt gewaardeerd, maar enkel de uitstraling ervan. Het aura; de 'look and feel van ambacht'. Zoals nu machinaal wordt ge(re)produceerd en verkocht door grote bedrijven zoals bijv. IKEA. Ons persoonlijke — waar 'wij' zijn: J.C. HERMAN én Herman Verhagen — product kan alleen voortbestaan als een conversation piece of, in de huidige termen: '(interieur)object' of 'hedendaagse kunst'.
Marketing verkoopt een verhaal. Dat is: 'Verkoop de droom, niet het product...' waaraan ik wil toevoegen: '...want de menselijke werkelijkheid (ons lichaam en wat we er fysiek mee doen) belemmert de verkoop.' Tenzij je natuurlijk dat lichaam ook verhandelt. En wat verkoop je dan? Een nachtmerrie: slavernij. Maar we noemen dat: 'lifestyle' of 'comfort'. Want de klant zou een verhaal 'willen' (lees: leugen).
Het product en de maker waren alhier (online) vertegenwoordigd. Onze digitale aanwezigheid verwees naar de werkelijke wereld: zichtbaar, zodra klant en pottenbakker (of diens product) elkaar ontmoetten. Dat vormde onze handel(swaar).
Als verhalen die niet naar de werkelijkheid verwijzen ('ambachterig' is goedkoper = nep betekent 'comfort') de enige haalbare optie tot overleven zijn, voor zelfs zoiets kleins en eenvoudigs als een lokale pottenbakkerij, is mijn waarschuwing: de markt en consumentisme vernietigen zelfs het kleinste, onschuldige menselijke nut, in dit geval: ambachtelijke productie.
Wie is de volgende? Uw lokale bakker, als die nog bestaat. Zelfs water is allang vermarkt.
De betekenis (en dus het nut) van de hedendaagse kunst is al meer dan een eeuw geleden door de markt opgeëist. Ga naar een willekeurige kunstbeurs of museum en sta versteld van de hoeveelheid verhalen die 'hedendaagse kunst' nodig heeft om verkocht te worden... Dit kleine pleidooi om menselijkheid boven markt en industrie te verkiezen, is tevens een waarschuwing om niet uw taal en geheugen weg te geven aan de machines, die het Internet en A.I. 'in wezen' zijn.
HOUD OGEN EN HART WIJD OPEN. CONTINU OPLETTEN!
EN WAARDEER KWALITEIT, DAT IS DE KRACHT VAN DE MENS.
Met hartelijke groet,
en grote dank aan mijn medestrijders (voorheen: 'klanten') in die vijftien jaar, Herman Verhagen
________________ Amsterdam, 2026